தமிழ்ச் செவ்விலக்கியப் பனுவல்களில் சாலமன் பாப்பையாவின்
நவீன உரை நெறி
கட்டுரையாளர்
கார்த்திக் .வெ
முனைவர் பட்ட ஆய்வாளர்
அரசு கலைக் கல்லூரி (தன்னாட்சி), நந்தனம், சென்னை
முன்னுரை
இக்கட்டுரை, தமிழ்ச் செவ்வியல் இலக்கிய
உரை மரபில் பேராசிரியர் சாலமன் பாப்பையா ஏற்படுத்திய நவீன மாற்றத்தை ஆய்வு நோக்கில்
அணுகுகிறது. அகநானூறு, புறநானூறு, மதுரைக்காஞ்சி, திருக்குறள் ஆகிய நான்கு முதன்மைப்
பனுவல்களுக்கு அவர் அளித்த உரைகளை மூலமாக வைத்து, பரிமேலழகர், இளம்பூரணர் உள்ளிட்ட
பழம்பெரும் மரபு உரையாசிரியர்களுடனும், மு. வரதராசனார், மு. கருணாநிதி ஆகிய இடைக்கால
நவீன உரையாசிரியர்களுடனும் ஒப்பிட்டு, பாப்பையாவின் உரைநெறியின் தனித்துவத்தை வெளிக்கொணர
முயல்கிறது.
பனுவல் மறுசீரமைப்பு, தலைப்பிடல்
அழகியல், திருக்குறள் உரை மூன்று படிநிலைகள், மானுடவியல் பார்வை, சர்ச்சைகளும் மக்கள்மயமாக்கலும்
என்னும் கோணங்களில் இக்கட்டுரை பகுத்தாராயப்பட்டு, இறுதியில் மூன்று உரைநெறிக் காலகட்டங்களையும்
ஒப்பிடும் பகுதியுடன் நிறைவுறுகிறது.
வரலாற்றுப் பின்னணி
தமிழ் இலக்கிய மரபில் மூலப் பனுவல்களுக்கு
இணையான வரலாற்று முக்கியத்துவத்தை உரை நூல்கள் பெற்றுள்ளன. தொல்காப்பியம் தொடங்கிச்
சங்க இலக்கியங்கள், பதினெண்கீழ்க்கணக்கு நூல்கள் முதலான செவ்வியல் ஆக்கங்கள் காலவெள்ளத்தைக்
கடந்து பொருண்மைச் சிதைவின்றி நிலைபெறுவதற்கு இடைக்கால உரையாசிரியர்களின் கொடை இன்றியமையாத
அடித்தளமாய் அமைந்தது. இளம்பூரணர், சேனாவரையர், பேராசிரியர், நச்சினார்க்கினியர், பரிமேலழகர்
உள்ளிட்ட பழம்பெரும் உரையாசிரியர்கள் வகுத்தளித்த உரைநெறி முதன்மையாக இலக்கணச் செப்பத்தையும்,
சொல்லதிகார நுட்பத்தையும், தத்துவார்த்த விவாதங்களையும் முன்னிறுத்தியது. பதவுரை, பொழிப்புரை,
அகலவுரை, விசேடவுரை என்னும் வரம்பிற்குள் நின்று, செய்யுளின் சொற்களைக் கொண்டு கூட்டுதல்
(பொருள்கோள்), யாப்பமைதி மற்றும் இலக்கண அமைதியை நிறுவுதல் ஆகிய புலமைசார் அணுகுமுறைகளே
மரபுரைகளில் மேலோங்கி நின்றன. எனினும், இவ்வகை உரைகள் கற்றறிந்த பண்டிதர்களையும் ஆய்வு
மாணவர்களையும் மட்டுமே சென்றடைந்தன; சராசரி வாசகனுக்கும் பொதுமக்களுக்கும் செவ்விலக்கியங்கள்
எட்டாக்கனியாகவே நீடித்தன.
இருபதாம் நூற்றாண்டின் தொடக்கத்தில்
அச்சுப் பதிப்புகளின் பரவலாக்கம், தனித்தமிழ்க் கொள்கை மற்றும் திராவிட இயக்கச் சமூக
மாற்றங்கள் இலக்கிய வாசிப்புத் தளத்தைப் பண்டிதர் அவையிலிருந்து மக்கள் மன்றத்திற்குக்
கொண்டுவந்தன. மு. வரதராசனார், புலவர் குழந்தை, மு. கருணாநிதி, புலியூர்க் கேசிகன் போன்ற
அறிஞர்கள் செவ்விலக்கியங்களுக்கு எளிய நடையில் தெளிவுரைகளை எழுதி மக்கள்மயப்படுத்தும்
உரை மரபிற்கு வித்திட்டனர் — குறிப்பாக, புலியூர்க் கேசிகன் அகநானூறு உள்ளிட்ட சங்க
இலக்கியங்களை எளிய உரைநடையில் தமிழுலகிற்கு அறிமுகப்படுத்திய முன்னோடிகளுள் ஒருவராவார்.
இந்த நவீன உரைப்போக்கின் தொடர்ச்சியாகவும், அதன் தனித்துவமான உச்சமாகவும் விளங்குபவர்
பேராசிரியர் சாலமன் பாப்பையா ஆவார். மேடைப் பேச்சாளராகவும், பட்டிமன்ற நடுவராகவும்,
தமிழ் விரிவுரையாளராகவும் திகழ்ந்த பாப்பையா, தனது பன்முக ஆளுமையின் வழி செவ்விலக்கியங்களை
அன்றாட மக்கள் வாழ்வின் உணர்வுகளோடு பிணைத்தார். கடினமான சொல்லாட்சிகள் மற்றும் தொன்மையான
பாடுபொருட்களால் விலகி நின்ற சங்க இலக்கியம் மற்றும் திருக்குறள் பனுவல்களை நவீன மானுடவியல்,
உளவியல், சமூகவியல் தளங்களில் மீள்வாசிப்புக்கு உட்படுத்தியதே பாப்பையாவின் நவீன உரை
நெறியின் தனித்துவமாகும்.
அகநானூறு
சாலமன் பாப்பையாவின் நவீன உரை நெறியில்
அமைந்த குறிப்பிடத்தக்க உத்தி 'பனுவல் மறுசீரமைப்பு' ஆகும். பழந்தமிழ்ச் செவ்விலக்கியத்
தொகை நூல்கள் அவற்றின் செய்யுள் எண்ணிக்கை, அடி எல்லை அல்லது எண்கணித முறையிலேயே தொகுக்கப்பட்டிருந்தன.
இக்கட்டமைப்பானது மூலப் பனுவல்களின் இயல்பான உணர்ச்சித் தொடர்ச்சியையும் சமூக வரலாற்றுப்
பின்னணியையும் வாசகன் எளிதில் பற்றிக்கொள்வதற்குத் தடையாக அமைந்தது. இதனை மாற்றியமைத்த
பாப்பையா, வாசகனின் உளவியல் ஏற்புத்திறனை முதன்மைப்படுத்தும் புதிய பகுப்பு முறைகளை
உருவாக்கினார்.
அகநானூற்றின் மரபுசார் தொகுப்பில்
பாடல்கள் எண்கணித அமைப்பிலேயே அடுக்கப்பட்டிருந்தன; பாலை (ஒற்றைப்படை எண்கள்: 1,
3, 5...), குறிஞ்சி (2, 8, 12, 18...), முல்லை (4, 14, 24...), மருதம் (6, 16,
26...), நெய்தல் (10, 20, 30...) என மாறி மாறி இடம்பெற்றன. இத்தகைய செயற்கையான கணித
நிரலை உடைத்த பாப்பையா, தனது மூன்று தொகுதிகள் கொண்ட அகநானூற்று உரையில் பாடல்களைத்
திணைவாரியாக முழுமையாகத் தனித்தனியே பிரித்துத் தொகுத்தார். ஒவ்வொரு திணைக்குள்ளும்
பாடல்களை எண்களின் வரிசையில் அடுக்காமல், மனிதக் காதல் வாழ்வின் இயற்கையான வளர்ச்சிப்
படிநிலைகளாகவும் உணர்ச்சித் தொடரோட்டமாகவும் நிரல்படுத்தினார். காதலின் தோற்றம், உடன்போக்கு,
வரைவு கடாதல், கற்பு வாழ்க்கை, பரத்தைமைப் பிரிவு, பொருள்வயிற் பிரிவு என வாழ்வியல்
நிகழ்வுகளின் தொடர்ச்சியாகப் பாடல்களை அமைத்து, ஒரு நாடகக் காட்சியைப் போல உரை வரைந்தார்.
இதன் மூலம், 400 தனித்தனி அகப்பாடல்களின் தொகுப்பாக இருந்த அகநானூறு, ஒரு சமூகத்தின்
முழுமையான அகவாழ்வியலைச் சித்தரிக்கும் தொடர் காவியமாகப் பரிணமித்தது.
சாலமன் பாப்பையாவின் உரைநெறியில்
மிக முக்கியமான அழகியல் கூறு, சங்கப் பாடல்களின் திணை, துறை அமைப்புகளைக் காட்சி வர்ணனைகளாகவும்,
தலைப்புகளைக் குறுங்கவிதைகள் போலவும் அமைத்தமையாகும். மரபு உரைகளில் "தலைமகன்
பொருள்வயிற் பிரிந்தவிடத்துக் கிழத்தியை நினைந்து சொல்லியது" என்று சுருக்கமான
இலக்கணக் குறிப்போடு நிற்கும் துறைகளை, வாசகனின் காட்சிப் புலனைத் தூண்டும் கவிதை வரிகளாக
இவர் மாற்றினார். இரண்டு பாடல்களைப் பாடல் வரிகளுடன்
சான்றுகளாகக் காணலாம்:
அகநானூறு 268 (குறிஞ்சித் திணை)
பாடலின் புலவர் வடம வண்ணக்கன் பேரிசாத்தனார். தலைவனுக்கு உதவ நினைக்கும் தோழி தலைவியிடம்
காதலை நயந்துரைக்கும் இச்சூழலுக்குப் பாப்பையா இட்ட தலைப்பு "மாசற்ற அன்புடன்
மனம் மகிழும் காதல்" என்பதாகும். மூலப் பாடலின் தொடக்க வரிகள்:
"அறியாய்-வாழி, தோழி!-பொறி வரிப்
பூ நுதல்
யானையொடு புலி பொரக் குழைந்த
குருதிச் செங் களம் புலவு
அற, வேங்கை உரு கெழு நாற்றம்
குளவியொடு விலங்கும் மா மலை
நாடனொடு மறு இன்று ஆகிய
காமம் கலந்த காதல் உண்டுஎனின், நன்றுமன்..."
[அகநானூறு 268]
உரைத் தொடக்கத்திலேயே, புலவரின்
பெயரிலுள்ள 'வண்ணக்கன்' என்பதற்கு நாணயத்தைச் சோதிப்பவன் என்றும், 'பேரி' என்பது கடலலையின்
முழக்கத்தை (பேரிகை ஒலியை) உவமையாகக் கொண்டு வந்த பெயர் என்றும் விளக்கி வரலாற்றுச்
செய்தியைப் பதிவு செய்கிறார். யானையும் புலியும் மோதிக்கொண்ட போர்க்களத்தில் வேங்கை
மர மலர்களும் காட்டு மல்லிகையும் மலர்ந்து புலால் நாற்றத்தை மறைப்பதைப் போல, சமூகப்
பழிச்சொற்களும் முரண்பாடுகளும் நிறைந்த களத்தில் தலைவனின் தூய காதல் மணம் பரப்புவதாக
இப்பாடலைப் பாப்பையா வாசிக்கிறார்.
அகநானூறு 89 (பாலைத் திணை) பாடலின்
புலவர் மாங்குடி மருதனார் (மதுரைக்காஞ்சிப் புலவர் என்றும் அறியப்படுபவர்). உடன்போக்குச்
சென்ற மகளை எண்ணிச் செவிலித்தாய் அரற்றும் இத்துறைக்குப் பாப்பையா இட்ட தலைப்பு
"கொடிய காடுகளில் வெயில் கொளுத்தும் வழிகளில் சிவந்த பாதத்தாள் செல்லத்தான் துணிந்தாளே"
என்பதாகும். மூலப் பாடலின் வரிகள்:
"தெறு கதிர் ஞாயிறு நடு நின்று
காய்தலின்,
உறு பெயல் வறந்த ஓடு தேர் நனந்தலை...
தேம் பெய்து அளவுறு தீம் பால் அலைப்பவும்
உண்ணாள், இடு மணற் பந்தருள் இயலும்,
நெடு மென் பணைத் தோள், மாஅயோளே?"
[அகநானூறு 89]
வீட்டில் தேன் கலந்த பாலைக்கூட உண்ண
மறுத்த, மணல் பரப்பிய பந்தலில் விளையாடி ஓடிய மென்மையான பெண், இன்று கொடிய பாலைவனத்தில்
எப்படி நடக்கிறாள் என்று செவிலியின் ஏக்கத்தை பாப்பையா படம் பிடிக்கிறார். மறவர்கள்
ஆறலைப்பதும் உப்பு வணிகர்களை (உமணர்களை) கொள்ளையடிப்பதுமான, வரலாற்று யதார்த்தமான பாலை
நிலத்தின் கொடூரத்தை அப்பட்டமாகவே காட்சிப்படுத்தி, தாய்மையின் உலகளாவிய உளவியல் தவிப்பாக
இதை மாற்றுகிறார்.
இதே பாணியில், அகநானூற்றின் ஏனைய
திணைகளிலும் (முல்லை, மருதம், நெய்தல்) பாப்பையா ஒவ்வொரு பாடலுக்கும் இது போன்ற குறுங்கவிதைத்
தலைப்புகளை நிலைத்த முறையில் அமைத்துள்ளார். இத்தலைப்புகள் ஹைக்கூவின் இலக்கண அமைப்பை
(5-7-5 அசைகள்) பின்பற்றுவதில்லை என்பதால், "ஹைக்கூ போன்றவை" எனச் சொல்வதைவிட
"குறுங்கவிதை/ஒற்றை உணர்வுவரித் தலைப்புகள்" எனக் குறிப்பிடுவதே இலக்கணரீதியாகத்
துல்லியமானது.
மேலும், இவர் கையாண்ட 'பொருளுக்குப்
பின் பாடல்' என்னும் முறைமை கல்விப்புல உரை மரபில் புதிய திருப்பமாகும். செய்யுளை முதலில்
வாசிக்கும்போது ஏற்படும் திகைப்பையும் அயற்சியையும் தவிர்க்கும் பொருட்டு, விரிவான
வாழ்வியல் விளக்கவுரையை ஒரு சிறுகதையின் காட்சியைப் போல முதலில் தந்து, வாசகனின் மனதில்
உணர்ச்சிக் களத்தை உருவாக்கிய பின்னரே மூலப் பாடலையும் சொல்லடைவையும் வாசிக்கச் செய்கிறார்.
இம்முறை பனுவலை நோக்கிய வாசகனின் பயத்தை அகற்றி, செவ்விலக்கியத்தோடு ஒரு நேரடி உரையாடலைத்
தொடங்க வைக்கிறது.
புறநானூறு
பாப்பையாவின் உரைப்பணியில் மற்றொரு
மைல்கல் அவரது 'புறநானூறு: புதிய வரிசை வகை' என்னும் 928 பக்கப் பெருநூலாகும். உ.வே.
சாமிநாதையர் பதிப்பித்த புறநானூற்று நூலை வாசித்த மேலை நாட்டுத் தமிழறிஞர் ஜி.யு. போப்,
"பழந்தமிழ் நூல்கள் எல்லாம் புதுத்தமிழர்களுக்கு விளங்கும்படி செய்ய வேண்டும்.
அதற்கு வழிசெய்யுங்கள். புறநானூற்றை இன்னும் தெளிவுபடுத்த முடியாதா? எனக்குத் தமிழ்
தெரியுமென்று நான் எண்ணிக்கொண்டிருந்தாலும், எனக்கு அதில் பல பகுதிகள் விளங்கவில்லை"
என்று ஒரு கடிதத்தில் விடுத்த வேண்டுகோளே இந்நூலை எழுத உந்துதலாக அமைந்தது என்று பாப்பையா
தமது நூலின் முகவுரையில் குறிப்பிடுகிறார்.
புறநானூற்றில் ஒரே மன்னனைப் பற்றிய
பாடல்கள் ஆங்காங்கே சிதறிக் கிடப்பதையும் மன்னர்களின் வெவ்வேறு பெயர்களால் எழும் குழப்பங்களையும்
களைய முற்பட்டார். பாடல்களை வரலாற்று, வாழ்வியல், அரசியல் அடிப்படையில் மீளமைத்து நான்கு
பெரும் பிரிவுகளாகப் பகுத்து உரை தந்தார். முதல் பிரிவு கடவுள் வாழ்த்து — தொடக்கக்
கடவுள் வாழ்த்தும் சமயம் சார்ந்த பாடல்களும் அடங்கிய இப்பகுதி, பழந்தமிழரின் இயற்கை
வழிபாட்டுப் பரிணாமத்தை முறைப்படுத்தும் நோக்கில் அமைந்துள்ளது. இரண்டாவது பிரிவான
சிற்றூர்களுக்குள் சிறுநடை, சாமானிய மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கை, உழவு, சமூகக் கூறுகள்
பற்றிய பாடல்களைத் தாங்கி, நாட்டார் மற்றும் உழைக்கும் மக்கள் பண்பாட்டை முன்னிறுத்துகிறது.
மூன்றாவது பிரிவான வேந்தர்கள் வரிசை, சேரர், சோழர், பாண்டியர், குறுநில மன்னர்கள்,
நிலக்கிழார்கள், வீரர்கள் பற்றிய பாடல்களை வரலாற்று நாயகர்களை ஒழுங்குபடுத்தி அரசியல்
குழப்பங்களை நீக்கும் நோக்கில் தொகுக்கிறது. நான்காவதும் இறுதியுமான பிரிவான போர் மரபுகள்,
போருக்கு முன்னும் பின்னும் நிகழ்வவை, போருக்குப் பின் பெண்களின் அவல நிலை, அரசருக்கு
வழங்கப்படும் அறிவுரை ஆகியவற்றை உள்ளடக்கி, போரின் புற வெற்றியைத் தாண்டி அதன் மானுடப்
பேரழிவை விவரிக்கும் நோக்கில் அமைந்துள்ளது.
இந்தப் "பொதுவியல்" தன்மை
கொண்ட பாடல்களுக்கு ஒரு நல்ல எடுத்துக்காட்டு, கணியன் பூங்குன்றனார் இயற்றிய புறநானூறு
192-ஆம் பாடலாகும் — சங்க இலக்கியத்திலேயே மிகவும் மேற்கோள் காட்டப்படும் மானுட நேயப்
பாடல்களுள் ஒன்று:
"யாதும் ஊரே; யாவரும் கேளிர்;
தீதும் நன்றும் பிறர்தர வாரா;
நோதலும் தணிதலும் அவற்றோரன்ன;
சாதலும் புதுவது அன்றே..."
(புறநானூறு 192)
எல்லா ஊரும் தன் ஊரே, எல்லோரும்
தன் உறவினரே, நன்மையும் தீமையும் பிறரால் வருவதில்லை என்னும் இப்பாடலின் உலகளாவிய மானுட
நேயப் பார்வை, பாப்பையா முன்வைக்கும் "மானுடவியல் யதார்த்தம்" எனும் நவீன
உரைநெறிக் கோட்பாட்டுடன் நேரடியாக இயைந்து நிற்கிறது — புறநானூற்றை வெறும் அரசர் புகழ்ச்சிப்
பாடல்களாக அல்லாமல், காலம் கடந்த மனிதநேய அறமாகவும் பாப்பையா முன்வைப்பதற்கு இது ஒரு
சான்று.
மதுரைக்காஞ்சி
பாப்பையாவின் உரைப்பணி அகநானூறு,
புறநானூறு, திருக்குறள் ஆகியவற்றைத் தாண்டி பத்துப்பாட்டு நூல்களுள் ஒன்றான மதுரைக்காஞ்சிக்கும்
நீண்டுள்ளது. மாங்குடி மருதனார், பாண்டியன் தலையாலங்கானத்துச் செருவென்ற நெடுஞ்செழியனுக்கு
அறிவுரையாக இயற்றிய 782 அடிகள் கொண்ட இப்பெருங்காப்பியத்திற்கும் பாப்பையா உரை வழங்கியுள்ளார்.
பொருள், பதவி, இளமை ஆகியவை நிலையாதவை என உணர்த்தும் காஞ்சித் திணைப் புலமையை, இவர்
தமது பிற உரைகளில் கடைப்பிடிக்கும் அதே வாழ்வியல் அணுகுமுறையிலேயே எளிய மக்கள் தமிழில்
விளக்குகிறார்.
மதுரைக்காஞ்சியின் தொடக்க வரிகள்
உலகின் பரப்பையும் அதன் செழுமையையும் வர்ணிக்கின்றன:
"ஓங்கு திரை வியன் பரப்பின்
ஒலி முந்நீர் வரம்பாக...
மழை தொழில் உதவ மாதிரம் கொழுக்க,
தொடுப்பின் ஆயிரம் வித்தியது விளைய,
நிலனும் மரனும் பயன் எதிர்பு நந்த..."
ஓங்கிய அலைகளையுடைய பரந்த கடலை எல்லையாகக்
கொண்ட இவ்வுலகில், மழை தன் தொழிலை ஆற்ற, நிலமும் மரமும் பயன் தந்து செழிக்கும் நிலையை
இப்பாடல் காட்டுகிறது. இத்தகைய செழிப்பையும் அதன் நிலையாமையையும் இணைத்துப் பேசும்
காஞ்சித் திணையின் தத்துவப் பின்னணியை, பாப்பையா தன் வாழ்வியல் நோக்கிலேயே
எளிய வாசகனுக்குக் கொண்டு சேர்க்கிறார்.
திருக்குறள் உரை
திருக்குறள் உரை வரலாற்றில் மூன்று
தெளிவான படிநிலைகளைக் காணலாம்: முதலாவதாக பதின்மூன்றாம் நூற்றாண்டு உரையாசிரியர் பரிமேலழகர்;
அடுத்ததாக இருபதாம் நூற்றாண்டின் இடைக்கால நவீன உரையாசிரியர்களான மு.வா (மு. வரதராசனார்)
மற்றும் கலைஞர் (மு. கருணாநிதி); இறுதியாக சாலமன் பாப்பையா. இம்மூன்று படிநிலைகளும்
ஒரே குறட்பாவை எவ்வாறு வெவ்வேறு காலகட்ட வாசகர்களுக்கேற்ப மொழிபெயர்த்துள்ளன என்பதைக்
கீழ்க்காணும் ஒப்பீடு தெளிவுபடுத்துகிறது.
திருக்குறள் உரையில் (1995), பரிமேலழகரின்
சமயத் தத்துவ மற்றும் வருணாசிரம சார்புடைய இயல் பகுப்புகளைத் தவிர்த்து, 133 அதிகாரங்களையும்
நடைமுறை வாழ்க்கைக்கு உகந்த ஏழு பெரு பிரிவுகளாக பாப்பையா ஒருங்கிணைத்தார். பரிமேலழகரின்
மரபு வரிசையில் அறத்துப்பால், பொருட்பால், இன்பத்துப்பால் என மூன்று பெரும் பிரிவுகளும்,
அவற்றிற்குள் இல்லறவியல், துறவறவியல், அரசியல், அங்கவியல் என்னும் சிறுபிரிவுகளும்
காணப்படும் — இந்த வரிசையே குறளின் மரபான வாசிப்பு ஒழுங்காக நூற்றாண்டுகளாகக் கடைப்பிடிக்கப்பட்டது.
பாப்பையா இதை மாற்றி, குடும்பம், சமுதாயம், அரசியல், நட்பு போன்ற நேரடி வாழ்வியல் கோணங்களில்
அதிகாரங்களை மீளமைத்தார். எடுத்துக்காட்டாக, களவியலில் அமைந்த சில அதிகாரங்களைத் திருமண
வாழ்க்கையோடு இயைபுபடுத்தி இணைத்தார்; சமுதாயச் சீர்திருத்தக் கருத்துகளைக் கொண்ட அதிகாரங்களைத்
திரட்டி 'சமுதாயம்' என்னும் தனிப் பகுப்பின் கீழ் கொண்டுவந்தார். இதன் மூலம், ஒரு வாசகன்
திருக்குறளை முதல் அதிகாரம் முதல் இறுதி வரை வரிசையாகப் படிக்க வேண்டிய கட்டாயமின்றி,
தான் தேடும் வாழ்வியல் தலைப்பை நேரடியாகக் கண்டறியும் வகையில் நூலை அணுக முடிகிறது.
இந்த வைப்புமுறை மாற்றம் திருக்குறளை ஒரு சமய/தத்துவ நூலாக அல்லாமல், நவீன கால நடைமுறை
அறநூலாக மாற்றியமைத்த அவரது உரைத்திறனுக்குச் சான்றாகும்.
சான்று : குறள் 34 —
மனத்துக்கண் மாசிலன் ஆதல் அனைத்தறன்
ஆகுல நீர பிற.
பரிமேலழகர் உரை (மூலப் பழம்பெரும்
உரை): "மனத்துக்கண் மாசிலனாதல் - (ஒருவன் தன்) மனத்தின்கண் குற்றமிலனாதலே, அனைத்து
அறன் - எல்லா அறமுமாம். பிற ஆகுல நீர - (அதில் குற்றமுண்டாயின்) மேல் செய்வனவெல்லாம்
ஆரவார நீர்மையன." பிறர் அறியவேண்டிச் செய்யப்படும் வெளிக்காட்சிச் செயல்களை விடவும்,
மனத்தூய்மையே அறத்தின் அடிப்படை என வடமொழி இலக்கண மரபுக்கேற்ப தத்துவார்த்தமாக விளக்குகிறார்
பரிமேலழகர்.
மு.வா/கலைஞர் உரை (இடைக்கால நவீன
உரை): மு. வரதராசனார் "ஒருவன் தன்மனதில் குற்றம் இல்லாதவானாக இருக்க வேண்டும்;
அறம் அவ்வளவே" என விளக்குகிறார். கலைஞர் மு. கருணாநிதி "மனம் தூய்மையாக இருப்பதே
அறம்; மற்றவை ஆரவாரத் தன்மை உடையவை" என ஒத்த கருத்தை மேலும் தெளிவுபடுத்துகிறார்
— பரிமேலழகரின் தத்துவார்த்த மொழியிலிருந்து எளிய நடைமுறைத் தமிழுக்கு நகர்கிறது இவ்விருவரின்
உரையும்.
சாலமன் பாப்பையா உரை (நவீன மக்கள்
உரை): "மனத்து அளவில் குற்றம் இல்லாதவனாய் ஆகுக; அறம் என்பது அவ்வளவே; பிற வார்த்தை
நடிப்பும், வாழ்க்கை வேடங்களுக்கும் மற்றவர் அறியச் செய்யப்படும் ஆடம்பரங்களே"
என்கிறார் — 'ஆகுல நீர' என்பதற்கு 'வார்த்தை நடிப்பு', 'வாழ்க்கை வேடங்கள்', 'ஆடம்பரம்'
என்று தற்காலச் சமூகப் பாசாங்குகளை நேரடியாகத் தோலுரிக்கும் சொற்களைத் தேர்ந்தெடுக்கிறார்.
இம்மூன்று படிநிலைகளையும் அடுக்கிப்
பார்க்கும்போது தெளிவாகத் தெரிவது: பரிமேலழகர் தத்துவ ஆழத்தை முன்வைக்க, மு.வா/கலைஞர்
அதை எளிமைப்படுத்த, பாப்பையா அதை இன்றைய அன்றாடப் பேச்சு வழக்கிற்கே கொண்டு வந்துவிடுகிறார்.
மரம் உவமை:
மக்கட்பண்பு இல்லாதவர்களை வள்ளுவர் 'மரம்' என்று கடிந்துரைக்கும்
மூன்று குறட்பாக்கள் (576, 600, 997) மூன்று படிநிலை உரைகளையும் ஒரே உவமையின் வழி ஒப்பிட்டுக்
காண ஏற்ற களமாக அமைகின்றன.
சான்று : குறள் 576
மண்ணோடு இயைந்த மரத்தனையர் கண்ணோடு
இயைந்துகண் ணோடா தவர்.
பரிமேலழகர் உரை: கண்ணோட்டத்திற்குரிய
கண்ணோடு பொருந்தியிருந்தும் அது செயல்படாதவர், "மண்ணொடு பொருந்தி நின்ற மரத்தினை
யொப்பர்" என்று உரைக்கிறார். மரமும் கண்ணோடு (கணுவோடு) பொருந்தியிருந்தும் கண்ணோடாமையால்
இது தொழிலுவமம் என இலக்கண வகைமையையும் குறிப்பிடுகிறார்.
மு.வா/கலைஞர் உரை: மு. வரதராசனார்
"கண்ணோட்டத்திற்கு உரிய கண்ணோடுப் பொருந்தி இருந்தும் கண்ணோட்டம் இல்லாதவர் (கண்
இருந்தும் காணாத) மரத்தினைப் போன்றவர்" என்கிறார். கலைஞர் "கண் இருந்தும்கூட
அந்தக் கண்ணுக்குரிய அன்பும் இரக்கமும் இல்லாவிட்டால் அவர் மரத்துக்கு ஒப்பானவரே"
என்று 'அன்பு, இரக்கம்' என்னும் பொருளை வெளிப்படையாக்குகிறார்.
சாலமன் பாப்பையா உரை: "கண்
பெற்றிருந்தும் கண்ணோட்டம் இல்லாதவர் இயங்கினாலும் மண்ணோடு சேர்ந்து இயங்காமல் நிற்கும்
மரம் போன்றவரே" என்கிறார். 'இயங்கினாலும் - இயங்காமல் நிற்கும்' என்ற எதிர்நிலைச்
சொற்களால் மனிதன் நடமாடினாலும் மரம்போல் அசைவற்றவன் என்னும் முரணை அன்றாட மொழியில்
காட்சிப்படுத்துகிறார்.
சான்று : குறள் 600
உரமொருவற்கு உள்ள வெறுக்கையஃ தில்லார்
மரம்மக்க ளாதலே வேறு.
பரிமேலழகர் உரை: "ஒருவற்குத்
திண்ணிய அறிவாவது ஊக்கமிகுதி; அவ்வூக்கமிகுதி இல்லாதார் மக்களாகார், மரங்களாவார்"
என விளக்கி, 'மரம்' என்பது சாதியொருமை (இனத்தைக் குறிக்கும் ஒருமைச் சொல்) என்றும்,
மக்களுக்குரிய நல்லறிவும் முயற்சியும் இல்லாமையால் 'மரம்' என்றும், மரத்திற்குரிய பயன்பாடு
இல்லாமையால் 'மக்களாதலே வேறு' என்றும் வள்ளுவர் கூறியதாக இலக்கண நுட்பத்துடன் பகுத்துரைக்கிறார்.
மு.வா/கலைஞர் உரை: மு. வரதராசனார்
"ஒருவனுக்கு வலிமையானது ஊக்க மிகுதியே, அவ்வூக்கம் இல்லாதவர் மரங்களே, (வடிவால்)
மக்களைப் போல் இருத்தலே வேறுபாடு" என்கிறார். கலைஞர் "மனத்தில் உறுதியான
ஊக்கமில்லாதவர்கள் உருவத்தில் மனிதர்களாகக் காணப்பட்டாலும் மரங்களுக்கும் அவர்களுக்கும்
வேறுபாடு இல்லை" எனச் சுருக்கமாகச் சொல்கிறார்.
சாலமன் பாப்பையா உரை: "ஊக்க
மிகுதியே ஒருவனுக்குத் திண்ணிய அறிவு. அவ்வூக்கம் இல்லாதவர் வடிவத்தால் மக்கள்; மனத்தாலோ
வெறும் மரமே" என்கிறார். பரிமேலழகரின் நீண்ட இலக்கணப் பகுப்பை, 'வடிவத்தால் மக்கள்,
மனத்தால் மரம்' என்னும் ஒரே இணைவாக்கியமாகச் சுருக்கிப் பேச்சுநடையில் தருகிறார்.
சான்று : குறள் 997
அரம்போலும் கூர்மைய ரேனும் மரம்போல்வர்
மக்கட்பண்பு இல்லா தவர்.
பரிமேலழகர் உரை: "நன்மக்கட்கேயுரிய
பண்பில்லாதவர் அரத்தின் கூர்மைபோலுங் கூர்மையையுடையவரே யாயினும் ஓரறிவுடைய மரத்தினை
யொப்பர்" என உரைக்கிறார். 'அரம்' என்பது அரத்தின் பண்பாகிய கூர்மையைக் குறிக்கும்
ஆகுபெயர் என்றும், ஓரறிவுடைமையால் மரம் உவமையாயிற்று என்றும் இலக்கண நோக்கில் விளக்குகிறார்.
மு.வா/கலைஞர் உரை: மு. வரதராசனார்
"மக்களுக்கு உரிய பண்பு இல்லாதவர் அரம் போல் கூர்மையான அறிவுடையவரானாலும், ஓரறிவுயிராகிய
மரத்தைப் போன்றவரே ஆவர்" என்கிறார். கலைஞர் "அரம் போன்ற கூர்மையான அறிவுடைய
மேதையாக இருந்தாலும், மக்களுக்குரிய பண்பு இல்லாதவர் மரத்துக்கு ஒப்பானவராவார்"
என 'மேதை' என்னும் நவீனச் சொல்லைக் கையாள்கிறார்.
சாலமன் பாப்பையா உரை: "மனிதப்பண்பு
இல்லாதவர்கள் அரம் போல அறிவுக்கூர்மை படைத்தவர் என்றாலும் ஓர் அறிவு படைத்த மரத்தைப்
போன்றோரே" என்கிறார். 'மக்கட்பண்பு' என்பதை 'மனிதப்பண்பு' என இன்றைய வழக்கிற்கு
மாற்றி, 'ஓரறிவு' என்பதை 'ஓர் அறிவு படைத்த' என எளிமைப்படுத்துகிறார்.
ஒப்பீட்டு முடிவு: நான்கு சான்றுகளிலும்
மூன்று படிநிலை உரையாசிரியர்களும் பொருளில் முரண்படவில்லை; வேறுபாடு மொழிநடையிலும்
அணுகுமுறையிலுமே அமைகிறது. பரிமேலழகர் உவமை வகை, ஆகுபெயர், சாதியொருமை போன்ற இலக்கணக்
கூறுகளை முன்னிறுத்துகிறார்; மு.வா/கலைஞர் அவற்றை விடுத்துப் பொருளை நேரடியாகவும் சுருக்கமாகவும்
உரைக்கின்றனர்; பாப்பையா 'வடிவத்தால் மக்கள், மனத்தால் மரம்', 'வார்த்தை நடிப்பு',
'வாழ்க்கை வேடங்கள்' போன்ற அன்றாடச் சொற்றொடர்களையும் எதிர்நிலை இணைவாக்கியங்களையும்
கொண்டு பட்டிமன்றப் பேச்சு நடையை உரைநடைக்குள் கொண்டுவருகிறார்.
மானுடவியல் பார்வை
சாலமன் பாப்பையாவின் உரைப்பணிகளின்
ஆழமான அடித்தளமாக விளங்குவது அவரது சமூக வரலாற்று மற்றும் மானுடவியல் பார்வையாகும்.
அகநானூற்று உரைக்கு அவர் வழங்கியுள்ள ஆய்வு முன்னுரை (சுமார் 220–240 பக்கங்கள்) தமிழியல்
ஆய்வில் குறிப்பிடத்தக்க ஓர் ஆவணமாகும். அதன் நிறைவுப் பகுதியாக அமைந்த 'கடவுள் சிந்தனை'
எனும் தலைப்பில் இருபத்தாறு (26) பக்கங்களை ஒதுக்கி, தமிழர்களின் வழிபாட்டு மரபின்
பரிணாமத்தை பாப்பையா விவாதிக்கிறார். தொடக்க கால இயற்கை வழிபாட்டு முறையிலிருந்து,
ஐந்திணைக்குரிய தெய்வம், வெறியாட்டுச் சடங்குகள் மற்றும் உருவ வழிபாடுகள் எவ்வாறு நிறுவனமயப்பட்டன
என்பதை சங்க இலக்கிய அகச்சான்றுகள் வழியே அறுதியிடுகிறார். மத நிறுவனங்களின் ஆதிக்கக்
குரலாக அல்லாமல், ஒரு சமூக மானுடவியல் ஆய்வாளரின் பார்வையில் விடைதேடும் கேள்விக் கணைகளாக
அவரது சிந்தனைகள் அமைகின்றன.
பொருளாதார ரீதியாக அகநானூற்றின்
நெய்தல் மற்றும் மருத நிலப் பாடல்களில் உழவர்களுக்கும் பரதவர்களுக்கும் இடையே நடக்கும்
முரண்களை இவர் விளக்கும் விதம் தனித்துவமானது. நெல் தூற்றும்போது பறக்கும் உமியும்
துரும்பும் பக்கத்து உப்பளங்களில் விழுந்து தூய உப்பைக் கெடுத்துவிடுவதால், ஆத்திரமடைந்த
பரதவர்கள் வயல் உழவர்களோடு சேற்றை வாரி வீசிச் சண்டையிடுவதையும், முதியவர்கள் வந்து
கள்ளைக் கொடுத்து அவர்களைச் சமாதானப்படுத்துவதையும் சமகால வர்க்க முரண்பாடுகளின் ஆதி
வடிவமாக பாப்பையா காட்சிப்படுத்துகிறார். எளிய உப்பு வணிகர்களான உமணர்கள் வண்டிகளில்
குடும்பத்தோடு பாலை நில வழிகளில் அச்சத்துடனும் பசியுடனும் பயணம் செய்வதை நெகிழ்ச்சியோடு
பதிவு செய்கிறார்.
இப்படியான மானுடவியல் அணுகுமுறையின்
மூலம், சங்க இலக்கியம் வெறும் காதல்/வீரப் பாடல்களின் தொகுப்பாக அல்லாமல், இரண்டாயிரம்
ஆண்டுகளுக்கு முந்தைய தமிழ்ச் சமூகத்தின் பொருளாதார அமைப்பையும் சமூக முரண்களையும்
பதிவு செய்யும் ஆவணமாக பாப்பையா முன்வைக்கிறார் — இதுவே அவரது உரைநெறியை வெறும் மொழிபெயர்ப்பு
முயற்சியிலிருந்து வேறுபடுத்தும் அடிப்படைக் கூறு.
முக்காலப் பயணம்
பழந்தமிழ் மரபுசார் உரையாசிரியர்கள்,
இருபதாம் நூற்றாண்டின் இடைக்கால உரையாசிரியர்கள், சாலமன் பாப்பையாவின் நவீன உரைநெறி
ஆகிய மூன்று காலகட்டங்களும் ஒரே தமிழ்ச் செவ்வியல் மரபை எவ்வாறு தத்தம் காலத்திற்கேற்ப
மறுவடிவமைத்தன என்பதை இப்பகுதி தொகுத்துக் காட்டுகிறது.
வாசகர் இலக்கின் அடிப்படையில் பார்த்தால்,
பழம்பெரும் மரபு உரையாசிரியர்கள் கற்றறிந்த புலவர்களையும் அரண்மனைச் சான்றோர்களையும்
இலக்கண வல்லுநர்களையும் நோக்கி எழுதினர். இடைக்கால நவீன உரையாசிரியர்கள் பொது வாசகர்களையும்
மாணவர்களையும் நோக்கினர். பாப்பையா புதிய தலைமுறை இளைஞர்களையும் எளிய பாமர மக்களையும்
நோக்கி எழுதினார்.
கட்டமைப்பு அணுகுமுறையில், மரபு
உரையாசிரியர்கள் மூலப் பனுவலின் பாட வரிசையை மாற்றாமல் பின்பற்றினர். இடைக்கால உரையாசிரியர்கள்
மரபு அதிகார வரிசையினைப் பெரும்பாலும் பின்பற்றிப் பொருள் உரைத்தனர். பாப்பையா பனுவல்
மறுசீரமைப்பின் வழி திணைத் தொடராகவும் வாழ்வியல்/வரலாற்றுப் பிரிவுகளாகவும் மாற்றினார்.
உரை வடிவத்தில், மரபு உரையாசிரியர்கள்
பொழிப்புரை, பதவுரை, இலக்கணக் குறிப்பு, வடமொழி மேற்கோள்களைப் பயன்படுத்தினர். இடைக்கால
உரையாசிரியர்கள் சுருக்கமான தெளிவுரையையும் திராவிட இயக்க அடுகுமொழி நடையையும் கையாண்டனர்.
பாப்பையா காட்சிப்படுத்துதலையும் குறுங்கவிதைத் தலைப்புகளையும் நாடகக் காட்சிச் சூழலையும்
நடைமுறைப் புழங்குமொழியையும் கையாண்டார்.
இறுதியாக, சமூகப் பார்வையில் மரபு
உரையாசிரியர்கள் வருணாசிரம, சமய தத்துவ, மரபுசார் விதிகளுக்கு உட்பட்டு வாசித்தனர்.
இடைக்கால உரையாசிரியர்கள் பகுத்தறிவு வாதத்தையும் சுயமரியாதைப் பார்வையையும் திராவிடக்
கொள்கை வெளிப்பாட்டையும் கொண்டிருந்தனர். பாப்பையா மானுடவியல் யதார்த்தத்தையும் உளவியல்
பகுப்பாய்வையும் எளியோரின் சமூகப் பொருளாதாரச் சூழல் மீதான பரிவையும் தன் உரையின் மையமாகக்
கொண்டார்.
இம்மூன்று காலகட்டங்களையும் ஒரே
தொடராக நோக்கும்போது தெரிவது, ஒவ்வொரு தலைமுறையும் தன் கால வாசகனுக்கேற்ப உரைநெறியை
மறுகண்டுபிடிப்பு செய்துள்ளது என்பதே. பரிமேலழகர் தன் காலத்துப் பண்டித அவைக்கும்,
மு.வா/கலைஞர் திராவிட இயக்கக் காலத்துப் பொதுமக்களுக்கும், பாப்பையா இன்றைய தலைமுறை
இளைஞர்களுக்கும் எழுதினார்கள் என்பதே இம்மூவரையும் இணைக்கும் ஓர் இழையாகும்.
சர்ச்சைகளும் மக்கள்மயமாக்கலும்
செவ்வியல் பனுவல்களின் உரை மரபில்
பரிமேலழகர் உள்ளிட்ட பழைய உரையாசிரியர்களின் இலக்கணக் கட்டமைப்பு, சொல்லாராய்ச்சி,
மற்றும் செறிவான நடைநெறியை விடுத்து, சமகாலப் பேச்சுத்தமிழிலும் மக்கள் வழக்கிலும்
சாலமன் பாப்பையா உரை வகுத்தமை தொடக்கத்தில் கடும் விவாதங்களை உருவாக்கியது.
குறிப்பாக, திருக்குறளின் காமத்துப்பால்
பாடல்களுக்கு அவர் வழங்கிய மிக இயல்பான அன்றாட வாழ்க்கை விளக்கங்கள், செவ்வியல் இலக்கிய
நயத்தைக் கொச்சைப்படுத்திவிட்டதாக மரபுசார் தமிழறிஞர்களால் விமர்சிக்கப்பட்டு, அவரது
உரையை ஏற்க மறுக்கும் நிலையும் உருவானது. எடுத்துக்காட்டாக,
"கண்டார் உயிருண்ணும் தோற்றத்தால்
பெண்டகைப்
பேதைக்கு அமர்த்தன கண்"
(குறள் 1084)
எனும் குறளுக்கு மு. வரதராசனார் மூலச்சொற்களுக்கு
நெருக்கமாகவே பொருள் தர, பாப்பையா "பெண்மைக் குணம் மிக்க இப்பெண்ணின் கண்களுக்கு
அவற்றைப் பார்ப்பவர் உயிரைப் பறிக்கும் தோற்றம் இருப்பதால், அவள் குணத்திற்கும் அறிவிற்கும்
மாறுபட்டுப் போர் செய்கின்றன" என நேரடி உடல்நேர்த்தியான சொற்களில் விளக்குகிறார்.
இது போன்ற இடங்களில் காணப்படும் நேரடித்தன்மையே, செவ்வியல் நடையின் கம்பீரத்தைக் குறைப்பதாக
மரபுசார்ந்தோர் கருதும் இடங்களாக அமையக்கூடும். ஆயினும், செவ்விலக்கியங்கள் பண்டிதர்களின்
தனிச்சொத்தாக நூலகங்களுக்குள் முடங்கிக் கிடக்காமல் எளிய பாமர வாசகர்களையும் இளைஞர்களையும்
சென்றடைய வேண்டும் என்ற அவரது மக்கள்மயமாக்கல் நோக்கம் காலப்போக்கில் பெரும் வரவேற்பைப்
பெற்றது. இதன்வழியே, மரபுசார் உரைநெறியின் இறுக்கத்தைத் தளர்த்தி, செவ்விலக்கியங்களை
வெகுஜனத் தளத்திற்கு நகர்த்திய நவீன உரையாசிரியராகச் சாலமன் பாப்பையா தமிழ்ச் சூழலில்
நிலைபெறுகிறார்.
முடிவுரை
பேராசிரியர் சாலமன் பாப்பையாவின்
உரைநெறி என்பது தமிழ் உரை வரலாற்றில் நிகழ்ந்த ஒரு பெரும் மக்களாட்சி முறைமை ஆகும்.
பழந்தமிழ்ச் செவ்விலக்கியங்களை அவற்றின் புலமைச் செருக்கிலிருந்தும் பண்டிதச் சிறையிலிருந்தும்
விடுவித்து, அன்றாட மனிதனின் நெஞ்சத்தோடு உரையாடச் செய்ததே இவரது முதன்மையான சாதனையாகும்.
தமிழ்ச் செவ்விலக்கியங்களை எளிய மக்களிடம் கொண்டு சேர்த்த முதன்மை மக்கள் உரையாசிரியராக
அவர் தமிழ் இலக்கிய வரலாற்றில் நிலைத்து நிற்கிறார்.
உசாத்துணை நூல்கள்
1. சாலமன் பாப்பையா (உரையாசிரியர்).
*அகநானூறு — குறிஞ்சித் திணை*. சென்னை: கவிதா பப்ளிகேஷன்.
2. சாலமன் பாப்பையா (உரையாசிரியர்).
*அகநானூறு — பாலைத் திணை*. சென்னை: கவிதா பப்ளிகேஷன்.
3. சாலமன் பாப்பையா (உரையாசிரியர்).
*அகநானூறு — முல்லை, மருதம், நெய்தல் திணைகள்*. சென்னை: கவிதா பப்ளிகேஷன்.
4. மு. வரதராசனார், மு. கருணாநிதி,
சாலமன் பாப்பையா (உரையாசிரியர்கள்). *திருக்குறள் (உரையுடன்)*. 1995.
5. சாலமன் பாப்பையா. *புறநானூறு:
புதிய வரிசை வகை*. சென்னை: கவிதா பப்ளிகேஷன், 2019.
6. பரிமேலழகர். *திருக்குறள் மூலமும் பரிமேலழகர் உரையும்*. (பொருட்பால் தொகுதி).
